Podiumkunsten - Home pc304

judith pol

U bent hier:

judith pol

INTER.MEZZO als hefboom voor herwaardering van identiteit en verbreding van jobperspectieven binnen artistiek domein...


Nadat ze de Toneelschool had afgemaakt speelde Judith Pol een tijdlang tal van mooie rollen in de theaterwereld. 
Na verloop van tijd werd het echter moeilijker om regelmatig aan de slag te blijven.  Bovendien kreeg ze twee kinderen, wat een aanzienlijke impact had op haar work-life balance.  Ze ging zich meer en meer vragen stellen over het verdere verloop van haar loopbaan.  Moest ze het roer radicaal omgooien, en de zorgsector ingaan ? Kiezen voor een knelpuntberoep met gegarandeerde werkzekerheid ? Met die vraag stapte ze naar een van de loopbaancoaches.


Judith Pol studeerde oorspronkelijk af als dramatherapeut.  Na nog twee jaar ‘uitstel’ deed ze op haar 24ste auditie voor de Toneelschool in Maastricht; toen bleek ze voldoende levenservaring te hebben om te starten met de opleiding waar ze al van bij het begin van droomde.  In 2003 studeerde ze af, om direct aan de slag te gaan als actrice en zangeres.
Ze werkte voor diverse gezelschappen in België en Nederland, oa bij NTGent en Toneelgroep Maastricht.
Ze kreeg twee kinderen en had het gevoel dat ze een stapje terug moest doen.  Ze bleef wel werken, maar gaandeweg wel steeds minder, een combinatie van haar persoonlijke situatie (ze was bijvoorbeeld minder beschikbaar voor internationale tournees) en de crisis in de sector.   


Met welke vraag stapte je naar de loopbaancoach ?
 

‘Ik overwoog om het roer helemaal om te gooien.  Ik zocht vooral naar een job die me zekerheid bood, de zorgsector leek me daarvoor geknipt.  Bovendien zag ik dat daar extra vergoeding en begeleiding geboden werd, dat leek me ook mooi meegenomen.
Tijdens de eerste sessies analyseerden we vooral mijn vraag : hoe kwam ik bij die keuze ? Wat zei dat over mij, mijn verwachtingen ?’

Judith kwam al snel tot het inzicht dat haar verwachtingen helemaal niet strookten met de realiteit, en dat het functieprofiel niet aansloot bij haar aanleg en competenties.

Hoe verliep het traject dan verder ?
 

‘Met de loopbaancoach ging ik aan de slag met volgende vragen : wat heb ik tot hiertoe gedaan ? Wat kan ik ? Maar vooral ook : Hoe kijk ik daarnaar ? Hoe waardeer ik mezelf ?  Vaak zijn we geneigd, ik althans, om eigen werk onvoldoende op waarde te schatten. 
Dit vertaalden we naar een concreter profiel, waar ik breder mee aan de slag kon.  Ik wilde blijven acteren, maar ik wilde mijn actiedomein wel verruimen.  Maar hoe zet je jezelf dan in de markt, hoe verkoop je jezelf ?’

 

Op zich vragen waar je ook op eigen houtje kan over nadenken, maar waar je vaak niet toe komt.  Voor Judith was het belangrijk om hiermee op vaste momenten, buiten haar dagelijkse context en met een extern klankbord – ‘een sparringpartner’ - aan de slag te gaan.
 

Een van de gebruikte tools hielp haar bijvoorbeeld om haar persoonlijke voorkeuren en haar manier van functioneren in kaart te brengen.  Op basis daarvan kreeg ze meer inzicht in wat ze kon en wilde doen, maar kon ze ook schrappen wat ze niet wilde doen, en heel wat  ‘unfinished business’ overboord gooien.

Wat was voor jou het resultaat van het traject ?
 

‘Ik heb daar besloten om in mijn vak te blijven.  Onder andere door het krijgen van mijn kinderen was ik de verbinding met mijn vak en mijn passie een beetje kwijtgeraakt.  Het traject heeft me mijn interne motivatie teruggegeven.
De gedachte dat de afgelopen periode verloren tijd en geld waren geweest heb ik echt achter me gelaten.  Met mijn kennis en ervaring, die mij gevormd hebben tot wie ik ben, ga ik een nieuwe plaats vinden op de arbeidsmarkt.
Dat wil niet zeggen dat ik geen extra studie meer wil doen – weliswaar niet in de zorg, en niet op dit moment, in combinatie met kleine kinderen – maar dit blijft mijn basis, die wil ik inzetten, daar wil ik op verder bouwen.  Ik denk dan in de richting van coaching of cultuurfilosofie, eerder een kwestie van verbreding en verdieping dan van radicale koerswijziging.
Ik heb deze periode van minder professionele activiteit ook leren relativeren.  Ik ben namelijk vooral ook heel blij dat ik kinderen heb gekregen, ik vind het ook belangrijk om veel tijd met hen te kunnen spenderen, zeker nu ze nog zo jong zijn.’


Concreet deed Judith recent een aantal zangvoorstellingen.  En er staat een kerstspecial in een museum in Maastricht op stapel.  Ze liep al langer met dat idee rond, maar door het te bespreken met haar coach pakte ze dit ook concreet aan, met een concreet resultaat tot gevolg.  Verder had ze een aantal opdrachten als trainingsacteur. 
 

‘Die heb ik binnengehaald via mijn eigen netwerk, maar het in kaart brengen en herwaarderen van dat netwerk werd ondersteund vanuit het coachingstraject.’

Was je ook naar een loopbaancoach gestapt buiten dit specifiek op kunstenaars gerichte traject ?
 

‘Nee.  Ik had vooraf wel wat informatie opgezocht, maar ik herkende mezelf niet in het reguliere aanbod, dit ging niet over mij.   Het feit dat ik als kunstenaar rechtstreeks werd aangesproken trok me over de streep.’
 

Voor Judith was het een absolute meerwaarde dat ze niet eerst moest toelichten in welke werkveld ze actief is : een wereld van korte contracten, waar je steeds een nieuwe werkrelatie aangaat, waar je elke keer van een wit blad start met een nieuwe creatie, geen lineaire carrière uitbouwt, je eigen materiaal bent…


12 juni 2014
 

Enkele maanden na het gesprek kregen we nog een mailtje van Judith; ze is intussen weer aan het werk.

‘Op dit moment ben ik te zien in de kindervoorstelling ”Rotgod” van Lieke Benders. We gaan hopelijk spelen in zoveel mogelijk leegstaande kerken door het hele land. Weer een geheel nieuwe ervaring voor me om in een kindervoorstelling te spelen. Geweldig leuk! En...mijn eigen zoontje was bij de try-outs aanwezig! Als grootste fan natuurlijk.’

 

sociaal fonds voor de podiumkunsten van de vlaamse gemeenschap
over het sociaal fonds sectorconvenant  
contact nieuwsberichten