Podiumkunsten - Home pc304

lucas tavernier

U bent hier:

lucas tavernier

Zelfstandig ondernemerschap als olie voor de creatieve motor…

 

Lucas Tavernier omschrijft zichzelf op zijn website als ‘meertalig acteur, liefhebber van klassieke acteurs en thuis in de hedendaagse bedrijfswereld…’

Hij bouwde zijn netwerk in eerste instantie uit als acteur binnen het bedrijfsleven, stilaan vond hij ook zijn weg naar het podium en de televisie- en filmwereld.

Sinds enkele jaren heeft hij zijn eigen productiehuis, Quilombo, van waaruit hij zijn veelzijdig parcours stuurt.
 

Waarom koos je ervoor om acteur te worden ?
 

‘Omdat ik niet anders kon denk ik.  Die keuze is heel erg verbonden met wie ik ben/wil zijn: een speelvogel, een flierefluiter… Ik heb dit werk echt nodig om me goed te voelen.’


Tavernier wist al rond zijn 18de dat hij acteur wou worden, maar moest zijn ouders zien te overtuigen.  Zij wilden niet dat hij koos voor ‘een beroep voor armoezaaiers’.  Uiteindelijk kwamen ze tot een compromis; Lucas studeerde eerst Romaanse Talen, maar kreeg daarna wel hun steun om alsnog een artistieke studie te starten.  Het werd ‘l’Ecole Régionale des Acteurs de Cannes’. 
 

Waarom Frankrijk ?
 

‘In de opleidingen hier kon je – toen althans – nog om de 3 maanden buitenvliegen.  Ik had het gevoel dat ik in de opleiding in Frankrijk meer tijd zou krijgen om te groeien.  Eens je daar toegelaten werd wist je dat je mocht blijven.  Aangezien ik niet direct uit een artistiek nest kwam, en vooraf nauwelijks enige artistieke vorming had gekregen vond ik dit niet onbelangrijk.’


Na zijn studies kreeg Lucas de kans om in Frankrijk aan de slag te gaan.  Op een gegeven moment wou hij echter terugkomen naar Vlaanderen, een overstap die in eerste instantie niet zo vlot verliep.


‘Ik had zwaar onderschat dat ik, vooral in het theater, niet gekend was omdat ik mijn opleiding niet in Vlaanderen had gevolgd.’  

 

Hoe slaagde je er dan toch in om je netwerk uit te bouwen ?


‘Door die moeizame start hier was ik wel verplicht om snel proactief stappen te ondernemen.  Begin 2000 ben ik gewoon heel veel beginnen solliciteren.  Via alle mogelijke kanalen zocht ik naar adressen, en liet ik mensen weten ‘ik ben acteur, ik besta’.’

Op een bepaald moment kwam Tavernier bij een bureau terecht dat opleidingen voor het bedrijfsleven aanbiedt, en daarbij beroep doet op acteurs.  Hij kreeg er opdrachten binnen het bedrijfstheater, als trainings- en simulatieacteur.  Een aantal van die workshops gingen net over netwerken, iets wat voor Lucas mooi meegenomen was : hij leerde er zelf meteen ook inhoudelijk veel bij over ‘netwerken’ en ‘jezelf verkopen’ – doorgaans weinig populaire termen binnen een artistiek milieu.  Hij vond zijn weg met vallen en opstaan, beetje bij beetje ook in de theater- en audiovisuele sector.  

Het netwerken lijkt hij intussen goed onder de knie te hebben.
 

Tavernier over netwerken

Bottom line gaat het erom dat je je stoute schoenen aantrekt, kansen afdwingt om te tonen wat je kan, leert omgaan met afwijzing, blijft volharden.

Enkele tips :

Blijf trouw aan jezelf en je eigen stijl.

Is netwerken een kwestie van de juiste cafés bezoeken ? Voor sommigen misschien wel, maar ik ben geen caféganger.  Ik gebruik linkedin, ik schrijf veel, ik bel in opvolging van mijn schriftelijke communicatie, vraag door…  Voor mijn eerste rol voor TV heb ik de deur echt ‘opengestampt’.

Probeer een evenwicht te vinden tussen je kenbaar maken en stalken.

Blijf positief, bij elk contact : je mag de persoon tegenover je niet verwijten wat je aan het hele milieu verwijt.  Het onderhouden van je netwerk is ook het beheren van je eigen frustraties.

Tavernier kan omgaan met de afwijzing voor een rol, maar hij blijft het wel moeilijk hebben met het überhaupt niet de kans krijgen om auditie te doen.

Hoewel de concurrentie in Engeland bijvoorbeeld harder is, ervaart hij de markt daar als transparanter en professioneler; er wordt meer gekeken naar je competenties, je krijgt ook meer feedback.


 

Kan je in je opdrachten binnen de bedrijfswereld voldoende je artistiek ei kwijt ?
 

‘Ik beschouw mezelf sowieso eerder als een vakman dan als een kunstenaar.  Ik wil vooral goed zijn in mijn vak.  Wat ik leer in het ene kan ik vaak gebruiken in het andere; als ik honderd keer een gangster speel als simulatieacteur in de context van een opleiding komt mij dat van pas als ik die rol daarna speel in een politieserie. Door mijn opdrachten in de bedrijfswereld heb ik ook een aantal bijkomende competenties ontwikkeld, en heb ik inhoudelijk veel bijgeleerd over uiteenlopende onderwerpen.
 

Ik vraag me niet zozeer af of ik ‘Kunst’ maak, ik wil spelen, liefst in groep. Als ik al iets mis in in mijn opdrachten binnen de bedrijfswereld is vooral dat samenspel.’


Voor hij een opdracht aanvaardt stelt Tavernier zich volgende vragen :

Kan ik het ?

Doe ik het graag ?

Hoeveel word ik ervoor betaald ?
 

‘Onbezoldigde opdrachten doe ik niet meer, ook al zijn ze artistiek interessant.  Ik heb ook een tijd nauwelijks op het podium of in audiovisuele projecten meegedraaid, maar uiteindelijk komt er ook daar altijd wel weer iets op mijn pad.

Natuurlijk zijn er wel dingen die ik liever doe dan andere, het blijft zoeken naar een goed evenwicht tussen wat je het liefste doet wat het meest brood op de plak brengt.  Kiezen tussen meespelen in een tv-serie die opgenomen wordt aan de Côte d’Azur en een engagement binnen het bedrijfstheater dat al een tijdlang vastligt is een moeilijke. ‘
 

Maar ook hier heeft Lucas intussen een oplossing voor gevonden.  Hij werkt sinds kort nauw samen met een collega-acteur, die eventueel opdrachten in het bedrijfsleven van hem overneemt, iemand waar hij het volste vertrouwen in heeft. Zo kan hij kiezen voor zijn tv-reeks, en toch continuïteit en kwaliteit garanderen naar zijn andere opdrachtgevers. 

 

Hoe kijk je terug op de start en verdere evolutie van je carrière ? Had je een ‘carrièreplan’?
 

‘Ik ben er nog altijd niet uit of het een voor- of een nadeel was dat ik niet direct met mijn artistieke opleiding kon starten.  Nadeel was dat ik bij mijn afstuderen al te oud was om nog veel rollen als ‘jeune premier’ te spelen.  Anderzijds, zonder de steun van mijn ouders had ik het niet gekund, dus voor mij was er geen andere weg.’

Ik had geen carrièreplan, maar wel een beeld, een ultiem doel : ik wilde en wil nog steeds repertoirestukken spelen – Shakespeare, Marivaux, Molière.  

Die staan helaas nauwelijks op de affiche, vandaar onder andere dat ik met een eigen productiehuis gestart ben, om ze er zelf op te zetten.  Ik heb ze nog steeds niet gespeeld, maar ze liggen wel in mijn schuif.’ 
 

Lucas startte zijn zelfstandige onderneming in volle bankencrisis.  Daarvoor kon hij terugvallen op het kunstenaarsstatuut, een goede beschermingsmaatregel volgens hem, maar tegelijkertijd een zekere beperking van zijn vrijheid.   Als zelfstandige kan hij zijn artistieke prestaties en zijn activiteiten binnen het bedrijfsleven beter beheren.

Hij meent dat deze optie, ook de mogelijkheid om te starten als zelfstandige in bijberoep,  misschien wel onderbenut wordt, of te weinig gekend is bij artiesten.
 

‘Je moet er natuurlijk wel klaar voor zijn en goesting voor hebben, actief een aantal stappen zetten.  Eens ik de stap gezet had was de druk groter, maar die maakte dat ik ook creatiever werd in het zoeken naar nieuwe mogelijkheden om mijn business uit te bouwen.

Belangrijk is verder dat je een goede boekhouder hebt om je op zakelijk vlak bij te staan.’
 

Tavernier maakte tot hiertoe enkele eigen producties met een beperkt aantal acteurs.  Voor de grote stukken is meer volk, en dus meer geld nodig.  Voor hem draait het vooral om kunnen spelen met een groep, voor een groot publiek.
 

‘Als ik nu terugkijk : ik had nooit gedacht dat ik als improvisatie- of simulatieacteur zou werken, ik had ook nooit gedacht dat ik producer zou worden, dat ik mensen zou tewerkstellen…

Je moet je geest durven openstellen voor mogelijkheden.  Ik denk dat mensen in het algemeen meer zouden moeten aangezet worden om dingen te ondernemen, om creatief te zijn, om te freewheelen in hun hoofd en zich dan af te vragen wat ze nodig hebben om hun dromen of plannen te realiseren.’

 

Had jij op bepaalde momenten baat gehad bij loopbaancoaching ?  Hoe sta je tegenover een initiatief als I.M ?
 

‘Wat ik heel frustrerend vond binnen mijn eigen trajectbegeleiding is dat ik werd opgeroepen als ‘werkzoekende’ terwijl ik me allesbehalve werkloos voelde, ik was net heel actief.
 

In bepaalde periodes zat ik zelf met heel wat belemmeringen, heel wat negatieve gedachten.  Op zo’n moment kan je je moeilijk voorstellen dat zo’n coach je zou kunnen helpen, en ga je volgens mij niet zo snel die stap zetten.

Ik heb het geluk gehad om veel te kunnen meepikken uit de training waaraan ik meewerkte, rond bijvoorbeeld emotionele intelligentie.
 

Tavernier gelooft wel degelijk in het nut van een intiatief als INTER.MEZZO. Hij pleit daarbij voor de kracht van positief denken, iets wat naar zijn mening doorgaans onvoldoende aanwezig is in traject- of loopbaanbegeleiding.  Die is naar zijn mening vaak te eenzijdig gericht op het aanleren van technieken en vaardigheden, en teweinig op het wegwerken van de belemmeringen in je hoofd.

Hij is ervan overtuigd dat het pro-actief bezig zijn met je loopbaan de markt waarin je je kan bewegen kan verruimen.  Dit zou moeten leiden tot meer en actiever solliciteren, en dus ook tot meer opdrachten en meetbare resultaten.

Zelf kiest hij  er duidelijk voor om door een positieve en toekomstgerichte bril naar zijn loopbaan te kijken…
 


22 augustus 2014

 

 

 

 

 

 

 

sociaal fonds voor de podiumkunsten van de vlaamse gemeenschap
over het sociaal fonds sectorconvenant  
contact nieuwsberichten